Centrum Kultury Polskiej
Mariupolski Uniwersytet Państwowy

 
Inne filmy animowane
Forma logowania
Login:
Hasło:

Mapa strony

Kalendarz
«  Listopad 2017  »
PWŚCPSN
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930

Statystyka

Kto jest online: 1
Gości: 1
Użytkowników: 0

Witaj, Gościu · RSS 24.11.2017, 08:14


Krótkometrażowe filmy animowane

Polscy twórcy filmów animowanych zyskali uznanie już pod koniec lat 60. XX wieku, zaś kolejne dwa dziesięciolecia należy uznać za okres rozkwitu tej dziedziny sztuki filmowej w Polsce. Należy jednak pamiętać, że wiele filmów animowanych, realizowanych z wykorzystaniem różnorodnych technik, zwłaszcza kombinowanej, chętnie podejmuje tematykę, która bardziej charakterystyczna jest dla filmu fabularnego lub dokumentalnego. Przykładem takiej animacji jest „Tango”, krótkometrażowy awangardowy film animowany nakręcony w 1980 roku w Studiu Małych Form Filmowych Se-ma-for. Reżyser, Zbigniew Rybczyński, podejmuje w nim problematykę alienacji, osamotnienia, powierzchowności i kruchości więzi międzyludzkich. Ośmiominutowe „Tango”, wykonane techniką kombinowaną, to zaiście prawdziwie nowatorskie dzieło sztuki, zarówno jeśli chodzi o formę, tak i o treść. Przy czym jego twórca zaproponował w filmie na tyle niepowtarzalną estetykę i tak oryginalny styl animacji, że film został nagrodzony Oskarem w 1983 roku.

Tą samą techniką w 1985 roku Aleksander Sroczyński wyreżyserował jedenastominutowy film „2013: Odyseja kosmiczna” według swojego scenariusza oraz we własnym opracowaniu plastycznym. Jest to pastisz filmu Stanleya Kubricka z 1968 roku „2001: Odyseja kosmiczna”. W reżyserii tego samego twórcy, również za jego scenariuszem i tym razem z jego muzyką, w 1983 roku powstaje krótkometrażowy horror animowany „Apteczka pierwszej pomocy”, zrealizowany techniką wycinankową. Film, wyróżniony podczas Ogólnopolskiego Konkursu Autorskiego Filmu Animowanego w Krakowie w 1985, jest ośmiominutową historią staruszka, który próbując dotrzeć do domu, co krok ociera się o śmierć. Prestiżowymi nagrodami cieszą się i inne produkcje tego reżysera, w tym „Film animowany” z 1983 i „Nigdy więcej wojny!” z 1988 roku.

Przy okazji krótkometrażowych animacji warto również wspomnieć o filmie „Atlantyda” z 1972 roku w reżyserii Piotra Szpakowicza , który zdobył wyróżnienie na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Tampere. Reżyser animacji, obok Andrzeja Lacha, jest również współautorem scenariusza filmu. „Atlantyda” to krótka, ośmiominutowa opowieść o miłości, której nic, nawet największe kataklizmy, nie jest w stanie zniszczyć.

Bardzo specyficzną jak na animację, a przy tym szczególnie bolesną i trudną problematykę wojny oraz okupacji hitlerowskiej podejmuje bogato nagradzany czarno-biały krótkometrażowy film „Apel” z 1970 roku w reżyserii Ryszarda Czekały. Jak dotąd jest to jedyny polski film animowany, poruszający tematykę obozów koncentracyjnych, a więc zagadnienia raczej zastrzeżonego dla filmu aktorskiego i dokumentalnego. Animacja utrzymana jest w poetyce groteski i jednocześnie nie pozbawiona głębi oraz powagi. „Apel” jest zatem kolejnym przykładem tego, jak znakomicie można wykorzystać warsztat filmu animowanego do mówienia o sprawach poważnych.

Dużym uznaniem cieszy się również film Juliana Antonisza z 1971 roku „Jak działa jamniczek” . Twórca, wykorzystując kombinację wielu technik filmowych, w tym tradycyjnej wycinanki i rysunku, sięga również do dość niekonwencjonalnych, jak wydrapywanie obrazów na taśmie filmowej oraz filmowanie mieszających się płynów. W odpowiedzi na tytułowe pytanie, którego stara się udzielić pensjonariuszka domu starców z Krakowa, mówiąca z charakterystycznym akcentem z kresów wschodnich, zawiera się prostota, a zarazem głębia tej animacji. Twórcy filmu starają się bowiem przypomnieć o tym, że stopień skomplikowania każdego organizmu wynika z emocji, których nie sposób rozebrać na części pierwsze w przeciwieństwie do nawet najbardziej złożonego mechanizmu.

Mówiąc o niepowtarzalnej i unikalnej metodzie, nie sposób wspomnieć o laureacie wielu znaczących nagród, które przyznano 34-minutowej adaptacji powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” w reżyserii Piotra Dumały, nad którą twórca pracował przez kilka lat. Rysunki do filmu, który został zrealizowany w 2000 roku, wykonano na płytach gipsowych, dzięki czemu P. Dumale udało się osiągnąć płynność w przechodzeniu jednego obrazu filmowego w drugi i uzyskaniu faktury zbliżonej do malarstwa olejnego. Technika ta pozwoliła na stworzenie prawdziwego dzieła sztuki, które nie posiada odpowiednika w światowym kinie animowanym. Sam Piotr Dumała należy do jednych z najczęściej nagradzanych polskich reżyserów filmów animowanych, a każdy jego kolejny film jest wielkim wydarzeniem w świecie filmu. Animacje reżysera zwykle krążą wokół sennych marzeń i wizji, na pograniczy jawy i snu. Do najbardziej nagradzanych filmów twórcy, oprócz wspomnianej „Zbrodni i kary” , należą: „Lykantropia” (1981), „Czarny kapturek” (1983), „Latające włosy” (1984), „Łagodna” (1985), „Nerwowe życie kosmosu” (1986), „Wolność nogi” (1988), „Franz Kafka” (1991) oraz „Ściany” (1987). Ostatni z nich, oprócz wspomnianego już „Tanga” , uznawany jest za jeden z najlepszych filmów, stworzonych w studio Se-Ma-For w Łodzi.

Reżyserem filmów animowanych, który podobnie jak Dumała, cieszy się ogromnym uznaniem jest również Daniel Szczechura. Twórca jest zdobywcą szeregu nagród indywidualnych oraz wielu wyróżnień, które przyznano większości jego filmów animowanych w Polsce i na świecie. Reżyser jest także laureatem licznych statuetek za całokształt twórczości. Szczechura tworzy głównie techniką wycinankową oraz kombinowaną. Do najlepszych i najczęściej nagradzanych jego filmów należą „Fotel” (1963), uznawany za jeden z najważniejszych filmów stworzonych w Se-Ma-Forze oraz „Hobby” (1968).

Na zakończenie należałoby również wspomnieć o polskiej kreskówce dla dorosłych „Włatcy móch” , która wyszła na ekrany telewizyjne w 2006 roku. W 2001, po dziesięciu sezonach i 129 odcinakach (w tym dwóch specjalnych), zakończono emisję serialu. Jego pomysłodawcą, autorem, reżyserem, scenarzystą i montażystą jest Bartosz Kędzierski, który użyczył również głosu jednemu z głównych bohaterów filmu – Czesiowi. Tytuł animacji nawiązuje do powieści „Władca much” angielskiego pisarza Williama Goldinga. Serial dozwolony jest dla widzów od lat 16, ale tylko w wersji ocenzurowanej. Bez cenzury dostępny jest od lat 18. Kreskówka osiągnęła tak wysoką popularność, że zainteresowały się nią również zagraniczne stacje telewizyjne i zaczęto go również emitować za granicą, między innymi w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Meksyku. Bohaterowie serialu to czterej uczniowie klasy II b szkoły podstawowej, którzy prezentują odmienne typy osobowości – od intelektualisty Konieczki poprzez bogatego i sprytnego Maślanę do silnego i niekulturalnego Anusiaka po życzliwego zombie Czesia. Ośmiolatków łączy jednak wspólna meta – chęć objęcia władzy nad światem. W 2009 roku wyszła na ekrany wersja kinowa serialu pt. „Włatcy móch: Ćmoki, czopki i mondzoły”.



Copyright РФП МГУ © 2017
Веб-дизайн, технічна підтримка та адміністрування: Белла Марина Віталіївна its.me.marina@gmail.com
Конструктор сайтов - uCoz